Janusz Sokołowski (ur. 29 października 1921 w Karniszewicach, powiat Łask, zm. 18 maja 1997 w Gdańsku) – polski chemik, profesor, pierwszy rektor i doktor Uniwersytetu Gdańskiego, rektor Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku, specjalista od pochodnych azotowych cukrów. Członek Trybunału Stanu w latach 1989–1991.
Życiorys Urodził się w rodzinie Leszka (1899–1960), współwłaściciela i dyrektora fabryki włókienniczej „Dobrzynka” w Pabianicach, i pochodzącej z rodziny niemieckiej, Wilmy z domu Hadrian (1901–1985). Po ukończeniu szkoły powszechnej we wsi Piątkowisko rozpoczął naukę w gimnazjum w Rabce, przerwaną przez wybuch II wojny światowej.
Lata okupacyjne spędził jako pracownik fizyczny na wsi. W 1945 zdał maturę w Gimnazjum i Liceum im. Śniadeckiego w Pabianicach i podjął studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Gdańskiej. W czerwcu 1949 uzyskał dyplom inżyniera chemii i magistra nauk chemicznych, będąc już od listopada 1948 asystentem na uczelni.
W kwietniu 1951 został adiunktem, a we wrześniu 1952 przeszedł do pracy w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku. Tam początkowo był docentem kontraktowym, zaś po przekształceniach systemu akademickiego wykładowcą, tymczasowym samodzielnym pracownikiem, zastępcą profesora (1955), starszym wykładowcą (1961).