Wykolejnice stosowane są wyłącznie na torach bocznych, w miejscach, w których potencjalne wykolejenie może wywołać najmniejszą szkodę.
Wykolejnice są oznaczone wskaźnikami określonymi we właściwych przepisach, w sposób umożliwiający maszyniście i drużynie manewrowej prowadzącej manewry w rejonie, w którym znajdują się wykolejnice uniknięcie przypadkowego na nie najechania i wykolejenia taboru.
Budowa wykolejnicy i sterowanie wykolejnicą Zasadniczym elementem wykolejnicy jest belka wykolejająca nałożona na szynę. Jest to stalowy element, którego konstrukcja – w przypadku najechania na niego koła taboru kolejowego – powoduje wykolejenie poprzez podważenie i zrzucenie koła na prawą albo lewą stronę osi toru, w zależności od tego, na którym toku szynowym wykolejnica się znajduje i jak została w danym miejscu zaprojektowana.
Wykolejnice mogą być obsługiwane ręcznie, na miejscu ich umieszczenia, albo zdalnie. W zależności od rodzaju urządzeń sterowania ruchem kolejowym, wykolejnice mogą być zdejmowane i nakładane za pośrednictwem pędni, albo elektrycznie przy pomocy napędu wykolejnicowego.
Istnieją także wykolejnice przenośne, które mogą być nakładane doraźnie na rzadko eksploatowanych bocznicach lub na torach, gdzie nie ma uzasadnienia do zamontowania wykolejnicy na stałe.
Zobacz też
żeberko ochronne
Bibliografia
Linki zewnętrzne
Kategoria:Infrastruktura kolejowa Kategoria:Bezpieczeństwo ruchu kolejowego