U-flak – zbiorcza nazwa dla kilku niemieckich okrętów podwodnych z okresu II wojny światowej przystosowanych do walki z jednostkami powietrznymi. U-Boot-Waffe posiadała łącznie cztery takie okręty należące do typu VIIC – U-441, U-256, U-621 i U-953; trzy kolejne (U-211, U-263, U-271) nie zostały całkowicie przebudowane. Ostatecznie koncepcja okazała się nieskuteczna i jednostki przebudowano na konwencjonalne okręty podwodne.
Niemcy eksperymentowali z różnymi modyfikacjami kiosku i dodawaniem artylerii przeciwlotniczej, dlatego część źródeł podaje wyższą liczbę przeciwlotniczych U-Bootów.
Założenia i doktryna Alianckie lotnictwo dominowało nad wodami Zatoki Biskajskiej zatapiając tam dużą ilość niemieckich okrętów; rejon ten nazywany był „zatoką śmierci”. Ze względu na obecność radaru niskich częstotliwości w alianckich samolotach, którego nie były w stanie wykryć ówczesne niemieckie detektory fal radarowych, U-Booty były zaskakiwane i często nie zdążyły się całkowicie zanurzyć przed atakiem stając się bardzo łatwym celem dla lotnictwa. BdU w pewnym momencie nakazało nawet pozostać na powierzchni i nawiązać walkę z samolotami;