Po śmierci stryjów Dżiwa stał się najważniejszym autorytetem w gaudija wisznuizmie. W 1542 koło Vrindavanu założył świątynię Radha Damodara mandir, w której znajdują się posągi Radhy i Kryszny osobiście wyrzeźbione przez Rupę Goswamiego. W tym samym czasie utworzył Światowe Stowarzyszenie Wisznuickie. Sława Dżiwy była tak wielka, że podziwiał go nawet cesarz Akbar i darował papier na publikacje jego dzieł. W 1558 na polecenie Dżiwy jego uczniowie Narottama Dasa, Śriniwasa i Śjamananda wyjechali do Bengalu i rozpoczęli tam działalność misyjną.
Dżiwa został pochowany obok świątyni Radha-Damodara.
Doktryna Dżiwa opracował i opublikował doktrynę filozoficzno-teologiczną Ćajtanji Mahaprabhu, którą nazwał aćintja bheda abheda (niepojmowalna jedność i różnica).