W latach 1923–1924 był odkomenderowany na Politechnikę Warszawską, pozostając oficerem 3 pap Leg. w Zamościu. Po ukończeniu 6 grudnia 1926 roku studiów na wydziale mechanicznym pełnił służbę w Instytucie Badań Materiałów Uzbrojenia w Warszawie. Przeniesiony z korpusu oficerów artylerii do korpusu oficerów uzbrojenia. 18 lutego 1928 roku awansował na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1928 roku i 14. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. We wrześniu 1933 roku został przeniesiony do Centrali Odbiorczej Materiałów Uzbrojenia Kierownictwa Zaopatrzenia Uzbrojenia w Warszawie na stanowisko głównego rzeczoznawcy. 1 października 1934 roku został przydzielony do Departamentu Uzbrojenia Ministerstwa Spraw Wojskowych na stanowisko pełniącego obowiązki zastępcy szefa departamentu. 27 czerwca 1935 roku został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1935 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia. Jesienią 1936 roku został wyznaczony na stanowisko I zastępcy szefa Departamentu Uzbrojenia MSWojsk. i pozostał na tym stanowisku do września 1939 roku. Od 1931 roku obowiązki służbowe łączył z pracą dydaktyczną na Politechnice Warszawskiej, w której prowadził wykłady i kierował Katedrą Konstrukcji Amunicji Wydziału Mechanicznego.