Zwolennicy hydrokolonoterapii twierdzą, że około czterdziestego roku życia jelito grube może być do tego stopnia przepełnione zalegającymi resztkami pokarmowymi, że uciska i przemieszcza inne narządy, utrudniając pracę jelit, wątroby, trzustki, nerek, płuc. U osoby dorosłej według zwolenników tej formy leczenia może znajdować się od kilku do kilkunastu kilogramów mas kałowych, które zalegają ze szkodą dla organizmu. W rzekomo zgromadzonych w jelicie grubym masach kałowych zachodzą procesy gnicia i fermentacji, których toksyczne produkty wywołują zjawisko samozatruwania (autointoksykacji) organizmu, co wywiera szkodliwy wpływ na wszystkie narządy i komórki organizmu. Inne argumenty podawane przez zwolenników płukania jelita grubego dotyczące toksyn, które produkowane są przez rzekomo występujące kamienie kałowe: toksyny wpływają na układ nerwowy, co ma powodować rozdrażnienie i przygnębienie toksyny osłabiają pracę serca samozatrucie powoduje wzdęcia, cuchnięcie z ust i zmiany skórne oraz jest przyczyną większości chorób przewlekłych włącznie z nowotworami uwolnienie jelita grubego z zalegających, stwardniałych resztek pokarmowych przywraca prawidłową funkcję przewodu pokarmowego i ma pozytywny wpływ na organizm.