Wówczas Chrystus przykładając chustę do twarzy stworzył podobiznę której kontemplowanie uzdrowiło władcę.

Od VI w. w Edessie przechowywano też przedmiot utożsamiany z mandylionem. Powszechnie przypisywano mu cudowną właściwość ochrony miasta przed wrogami. W wielu przekazach mówi się o cudownym ocaleniu Edessy w czasie najazdu perskiego. Wkrótce potem miasto stało się zdobyczą Arabów. W X w. ekspansję na wschód podjęło cesarstwo bizantyńskie; w roku 944 wojska Bizancjum stały pod Edessą. Cesarz Roman Lekapen zgodził się na odstąpienie od oblężenia pod warunkiem wydania przez Arabów mandylionu. Cudowny wizerunek zabrano do Konstantynopola, gdzie uroczyście wprowadzono go 15 sierpnia 944 r., o czym opowiada Opowieść o wizerunku z Edessy autorstwa cesarza Konstantyna Porfirogenety.

W źródle tym zreferowana jest również „brakująca” część historii mandylionu. Wspomina się tam, że następca Abgara V, Ma'nu V bar Abgar (panował 50–57 n.e.) powrócił do pogaństwa, obraz został zamurowany w ścianie miasta, a o miejscu tym zapomniano. W czasie oblężenia Edessy przez króla Persów Chosreoesa (554), biskupowi edeskiemu zostało objawione miejsce w którym znajdował się obraz Nie ręką ludzką uczyniony.