Ze względu na zdobyte umiejętności podczas pracy w fabryce w trakcie walk polsko-radzieckich Bem odpowiadał za obsługę radiostacji.
Po podpisaniu traktatu ryskiego Bem został zdemobilizowany. Rozpoczął się dla niego trudny okres, kiedy przez dłuższy czas bezskutecznie szukał pracy. W końcu znalazł zatrudnienie, jako urzędnik elektrowni warszawskiej.
8 października 1921 roku w szkole powszechnej nr 33 przy ulicy Złotej powołana została 50. Warszawska Drużyna Harcerska im. Michała Drzymały, na której czele do połowy 1922 roku stał Mieczysław Bem. W zastępstwie Bema drużynę objął druh Dzierzyński. Rola Bema ograniczona została do sprawowania funkcji opiekuna drużyny. W międzyczasie rozkazem komendy chorągwi 50. WDH została przemianowana na 40. WDH.
Z początkiem roku szkolnego 1924/1925 funkcję drużynowego ponownie objął przodownik Mieczysław Bem, piastując ją do swojej tragicznej śmierci. Okres sprawowania przez niego funkcji zarysował się jako stały rozwój i rozrost drużyny.
Kiedy w Polsce doszło przewrotu majowego (1926 r.), Bem zgłosił się do służby samarytańskiej, po stronie Piłsudskiego.