W jej trakcie opowiedziała się za wprowadzeniem w kraju republiki po śmierci brytyjskiej królowej Elżbiety II.
W wyborach z 21 sierpnia 2010 rządząca Partia Pracy i koalicja opozycji na czele z Partią Liberalną zdobyły po 72 mandaty w 150-osobowej Izbie Reprezentantów. Spowodowało to wyłonienie pierwszego od 1940 tzw. parlamentu zawieszonego (hung parliament), w którym żadna z partii politycznych nie mogła samodzielnie sprawować władzy. Wyniki wyborów doprowadziły do dwutygodniowych rozmów obu partii z kandydatami niezależnymi w celu uzyskania ich poparcia. Ostatecznie, 7 września 2010, misja sformowania nowego gabinetu przypadła urzędującej premier. Partia Pracy uzyskała poparcie od deputowanego Partii Zielonych oraz 3 z 4 deputowanych niezależnych, co zapewniło jej większość 76 miejsc w parlamencie. 14 września 2010 zaprzysiężony został jej drugi gabinet.
Okoliczności dymisji W wyniku porażki w wewnętrznym głosowaniu deputowanych rządzącej Partii Pracy z 26 czerwca 2013, w którym przegrała z Kevinem Ruddem, podała się do dymisji. Dzień później na stanowisko premiera zaprzysiężony został Kevin Rudd.