tak więc muzyka w jego utworach jest rodzajem interpretacji tekstu literackiego. Ostatnim etapem działania Koniecznego jest praca z wykonawcą, któremu kompozytor stawia cały szereg wymagań wokalno-aktorskich. Komponuje najczęściej z myślą o konkretnym wykonawcy, wytyczając tym samym niewielki margines odchyleń od zaplanowanego wzoru.
W muzyce teatralnej i filmowej kompozytor często przenosi swoje doświadczenia z pracy nad utworami wokalno-instrumentalnymi. Specyfika form filmowych i teatralnych stwarza dodatkowe możliwości penetracji kompozytorskiej, zwłaszcza w zakresie formy muzycznej, brzmienia i harmoniki. Jego muzyka ma charakterystyczny, łatwo rozpoznawalny styl, którego oryginalność tkwi w sposobie doboru i syntezie różnych elementów muzycznych, takich jak skala dur-moll i skale modalne, swobodne zestawienia akordów, metrorytmiczne ostinata oraz krótkie, urywane motywy melodyczne.
Utwory (na podstawie materiałów źródłowych)
W wykonaniu Ewy Demarczyk Czarne anioły (sł. Wiesław Dymny, 1967) Grande valse brillant (sł. Julian Tuwim, 1967) Groszki i róże (sł. Julian Kacper i Henryk Rostworowski, 1967) Karuzela z madonnami (sł. Miron Białoszewski, 1967) Tomaszów (sł. Julian Tuwim, 1967) Wiersze wojenne (sł.