W 2004 roku powstał film Gadające głowy II, wyreżyserowany przez Krzysztofa Wierzbickiego. Reżyser przywołuje sceny z dokumentu Kieślowskiego, ponownie oddaje głos niektórym bohaterom, którzy odpowiadali na pytania Kieślowskiego, pozwala im przed kamerą skomentować swoje ówczesne stwierdzenia. Druga część filmu to powtórzenie ankiety, jaką niegdyś przeprowadził Kieślowski, wśród Polaków XXI wieku. Marek Haltof zauważał, że diagnoza stawiana społeczeństwu polskiemu przez Wierzbickiego jest daleko bardziej pesymistyczna niż u Kieślowskiego. O ile zakończenie Gadających głów pomagało „wprowadzić optymistyczną nutę do pesymistycznej diagnozy polskiego społeczeństwa pod panowaniem komunizmu”, o tyle film Wierzbickiego „wyraża rozczarowanie długo oczekiwaną wolnością polityczną”.
Film stał się również inspiracją dla Wolhy Daszuk, która w 2016 roku wyreżyserowała dokument Partret, w którym próbowała stworzyć zbiorowy portret społeczeństwa białoruskiego.
Zespół Myslovitz na płycie Happiness Is Easy z 2006 roku zamieścił piosenkę „Gadające głowy