Pogrom w Jedwabnem (również: mord w JedwabnemT. Sommer, M.J. Chodakiewicz, Jedwabne 10 VII 1941: rekonstrukcja mordu, Warszawa 2021, s. 13.) – masowe morderstwo żydowskich mieszkańców miasta dokonane 10 lipca 1941 przez polskich mieszkańców miasta Jedwabne, działających z inspiracji niemieckich okupantów, którego ofiarą padło kilkuset polskich Żydów z Jedwabnego i okolic. Rezultatem tej zbrodni była niemal całkowita zagłada Żydów z Jedwabnego. Większość z ofiar została spalona żywcem w stodole jednego z mieszkańców.
thumb|upright=1.5|Pomnik w Jedwabnem thumb|Fragment ekspozycji stałej w Muzeum Historii Żydów Polskich Polin poświęcony pogromowi
Tło historyczne Pierwsza źródłowa wzmianka o Jedwabnem pochodzi z połowy XV wieku. Sto lat później osiedlili się tu pierwsi Żydzi, którzy w następnym stuleciu stanowili już większość mieszkańców. W 1736 roku Jedwabne uzyskało prawa miejskie. W 1776 roku miasto nabył Stanisław Rębieliński. Miało to istotny wpływ na strukturę demograficzną Jedwabnego, bowiem w miastach prywatnych, w przeciwieństwie do wielu królewskich, nie obowiązywały ograniczenia w osiedlaniu się Żydów. W XVIII wieku odsetek ludności żydowskiej dochodził do 76%. W połowie XIX wieku Jedwabne liczyło 2400 mieszkańców, w ogromnej większości (82%) Żydów.