i odbiornikiem R 107, oraz z radiostacją No 19 Mk II.
Zewnętrznie obie wersje różniły się dodatkowym pojemnikiem z przodu kadłuba oraz większą długością.
Istniały również odmiany:
Mk I - pierwsza seria, bez wydzielonego przedziału do pracy. Wyposażona w agregat prądotwórczy o mocy 550 W. Mk II - późniejsza seria. Przedział radiotelegrafistów oddzielono przegrodą, od przedziału pracy oficerów sztabu. Wyposażona w agregat o mocy 1260 W
Każdy wóz posiadał stoły z odpowiednim oświetleniem oraz fotele do pracy sztabowej. Szafki na komplety map oraz maszyny szyfrujące.
Część bocznej ściany można było otwierać i rozpinać tam namiotowy przedsionek.
Służba Według etatów brytyjskich, każda dywizja pancerna powinna posiadać co najmniej 15 wozów dowodzenia.
Znalazły się one również w wyposażeniu Polskich Sił Zbrojnych, a przede wszystkim w 1 Dywizji Pancernej.
Bibliografia Janusz Magnuski Wozy bojowe Polskich Sił Zbrojnych 1940-1946 Wydawnictwo Lampart, Warszawa 1998
Kategoria:Brytyjskie transportery opancerzone Kategoria:Associated Equipment Company