Został wówczas mianowany osmańskim marszałkiem polowym i niemieckim generałem kawalerii. Dowodził 5 Armią osmańską podczas bitwy o Gallipoli. Został wówczas nagrodzony Orderem Pour le Mérite. Od lutego 1917 roku dowodził armiami we wschodniej Anatolii. Dnia 1 marca 1918 objął dowodzenie Grupą Armii F z zadaniem wzmocnienia obrony w Palestynie i Syrii. Po październikowym zawieszeniu broni w Mudros powrócił do Stambułu. Jego zadaniem było nadzorowanie repatriacji wojsk niemieckich. W lutym 1919 roku został aresztowany przez siły brytyjskie. Generał był przetrzymywany na Malcie przez sześć miesięcy jako podejrzany o zbrodnię wojenną. Odszedł z wojska w październiku 1919 roku.
Odznaczenia Pour le Mérite – 23 sierpnia 1915 Liście Dębu – 10 stycznia 1916 Order Orła Czerwonego II klasy z liśćmi dębu i koroną Order Orła Czerwonego IV klasy Order Królewski Korony II klasy z gwiazdą Kawaler I klasy Orderu Lwa Zeryngeńskiego (Badenia) Kawaler I klasy Orderu Zasługi Filipa Wspaniałomyślnego z mieczami (Hesja) Kawaler Orderu Alberta (Saksonia) Komandor II klasy Orderu Ernestyńskiego (Saksonia) Krzyż Zasługi III klasy (Waldeck) Kawaler I klasy Orderu Fryderyka (Wirtembergia) Oficer Orderu Świętych Maurycego i Łazarza (Włochy) Kawaler Orderu Korony Żelaznej II klasy (Austro-Węgry) Komandor Orderu Korony Rumunii (Rumunia)