Państwo Machabeuszy – starożytne państwo żydowskie istniejące w epoce hellenistycznej, w okresie Drugiej Świątyni, w latach 142 p.n.e.–37 p.n.e. Jego utworzenie było wynikiem zwycięstwa powstania Machabeuszów wymierzonego przeciwko Syrii (państwu Seleucydów). Istniało do końca panowania Machabeuszy (Hasmoneuszy).
Powstanie W 152 p.n.e. Syria została zagrożona przez przymierze Rzymu i Sparty. Seleukidzki władca Demetriusz II Nikator zawarł porozumienie z Machabeuszami. Żydzi otrzymali od Seleucydów w Judei znaczne przywileje. Demetriusz uznał Jonatana Machabeusza za swojego sojusznika i udzielił zgody na stworzenie żydowskiej armii w Judei. Judea stała się lennikiem Syrii. Jonatan Machabeusz był jednocześnie arcykapłanem.
Władcy machabejscy Jonatan Machabeusz – gubernator Judei i arcykapłan w latach 152 p.n.e.–143 p.n.e. Stworzył on silną armię żydowską i uczynił Judeę bogatą i wpływową prowincją. Szymon Machabeusz – gubernator Judei w latach 142 p.n.e.–134 p.n.e. W 140 p.n.e. zawarł on porozumienie z Rzymem. Judea stała się lennikiem Rzymu, który w zamian zakazał Syrii krzywdzenia Żydów. Szymon Machabeusz w 140 p.n.e. został wybrany arcykapłanem oraz przywódcą narodu (Nassi). Został zamordowany przez Syryjczyków. Jan Hirkan I – etnarcha Judei i arcykapłan w latach 134 p.n.e.–106 p.n.e. W 129 p.n.e.