Punktem charakterystycznym w planie było też założenie braku ogrodzeń i reklam w przestrzeni publicznej, oraz zasady umieszczania szyldów na budynkach. Wszystkie budynki mieszkalne osiedla posiadają parkingi podziemne. Współczynnik ilości miejsc parkingowych do ilości mieszkań wynosi 1,5. Ilość wejść do kwartałów (około 4), zaplanowana została w celu zachęcenia mieszkańców do spacerowania i szybkiego reagowania w razie zagrożenia. Partery budynków mieszkalnych mogą być zaadaptowane pod usługi. Ostatnie piętra (piąte) mają fasady cofnięte w głąb traktu, aby na dachach możliwe było stworzenie tarasów. Wjazdy do parkingów podziemnych są maksymalnie ukryte, aby nie dominować w krajobrazie. Klatki schodowe zaplanowano jako przeszklone, by mieszkańcy chodzili po schodach. Materiały elewacyjne swoją elegancją nawiązują do bliskości założenia pałacu Wilanowskiego. Plan opierał się na wynikach najnowszych badań dotyczących zrównoważonego planowania miejskiego, oczekiwaniach przyszłych mieszkańców (został przeprowadzony sondaż i analiza opinii publicznej). W celu uniknięcia monotonii, do budowy osiedla zaproszono kilkunastu deweloperów oraz biura architektoniczne. Razem stworzyli budynki spójne i wpisujące się w koncepcję, ale nie identyczne. W myśl tej zasady każdy kwartał zabudowy projektowany był przez innego architekta.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Miasteczko Wilanów · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.