Constant uważa, że nie podmiot, a zakres władzy jest problemem, ponieważ nawet rządy ludu mogą być despotyczne i narzucać swoją wolę jednostce. W demokracji ceni jednak zasadę reprezentacji. Ma to być nieskrępowana i uwzględniająca głos wszystkich władza. Jest twórcą nowoczesnej teorii monarchii konstytucyjnej. Koncepcję tę tworzy, poszerzając trójpodział władzy Monteskiusza o władzę królewską – regulującą i pośredniczącą między innymi władzami. Władza królewska ma być jednocześnie neutralna i nie brać aktywnego udziału w polityce. Władza wykonawcza ma należeć do ministrów odpowiedzialnych przed królem. Władza prawodawcza ulega natomiast podziałowi na reprezentacyjną trwałą (sprawowaną przez wyższą izbę parlamentu) oraz reprezentacyjną opinii (sprawowaną przez izbę niższą). Poza niezawisłą, oddzieloną od pozostałych władz, władzą sądowniczą, w koncepcji Constanta pojawia się jeszcze władza municypalna, należąca do samorządu mieszkańców prowincji. W założeniu miała ona tworzyć przeciwwagę dla władzy centralnej, przeciwstawiać się jej przerostowi. W idei Constanta władza ma być trzymana w ryzach przez prawo, czyli ograniczona.