WRN wyłamał się z tego i to skłoniło RPPS do przyjęcia nazwy PPS-Lewica.

PPS WRN reprezentowana była na uchodźstwie przez Komitet Zagraniczny PPS, który w sprawach krajowych podlegał Centralnemu Kierownictwu Ruchu PPS-WRN, w kraju, posiadając swobodę w sprawach emigracyjnych. W sprawach rządu stanowisko było udzielane wspólnie. Adam Ciołkosz miał specjalny mandat do reprezentowania krajowej PPS.

W momencie przejścia frontu wschodniego przez Polskę w latach 1944–1945 PPS-WRN liczyła około 4 tysiące, a według innych źródeł 13 tysięcy członków.

15 marca 1945 r. w Krakowie odbyło się spotkanie członków RN PPS wybranych XXIV Kongresie w 1937 r., zorganizowane przez kierownictwo PPS-WRN. Spotkanie ujawniło istotne różnice poglądów na Rząd Tymczasowy RP i odrodzoną PPS. Uchwalono przystąpienie do codziennej działalności, powierzając CKW ustalenie szczegółów działań organizacyjnych. Ponadto przyjęto deklarację rzeczywistej przebudowy społecznej opartej na samorządzie gminnym i robotniczym.