Klasycy marksizmu-leninizmu nigdy nie traktowali dyktatury proletariatu jako celu samego w sobie i uważali ją tylko za niezbędny środek do tego, aby zdławić opór obalonych klas i zapewnić budowę socjalizmu. Dojście klasy robotniczej do władzy jest tylko początkiem rewolucji socjalistycznej, bo w jej wyniku klasy wyzyskujące – kapitaliści i obszarnicy – choć pozbawione władzy politycznej, nie znikają jeszcze z areny walki klasowej. Od chwili przewrotu zaczyna się okres przejściowy od kapitalizmu do socjalizmu. Jest to okres, w którym następują rewolucyjne przekształcenia społeczeństwa kapitalistycznego w socjalistyczne. Narzędziem tego przekształcenia – jak uczy marksizm-leninizm w przeciwieństwie do różnego rodzaju rewizjonistów i reformistów – jest rewolucyjna dyktatura proletariatu. Państwo dyktatury proletariatu – to władza klasy robotniczej, która ustawiona zostaje w wyniku rewolucji socjalistycznej i ma na celu zbudowanie socjalizmu, przejście do budownictwa komunizmu. Ustawia się ją na cały okres przechodzenia od kapitalizmu do socjalizmu. Jest ona zjawiskiem historycznie przejściowym, środkiem osiągnięcia określonych celów – zdławienia oporu obalonych ciemięzców i zbudowania socjalizmu.