Hermann Reinecke (ur. 14 marca 1888, Cesarstwo Niemieckie, zm. 10 października 1973, RFN) – niemiecki wojskowy, generał piechoty, członek NSDAP i wewnątrzarmijny sojusznik nazistów, zbrodniarz wojenny. Szef Narodowosocjalistycznego Sztabu Dowodzenia w Naczelnym Dowództwie Wehrmachtu. Odpowiedzialny za radzieckich jeńców wojennych. Weteran I i II wojny światowej.
Życiorys Urodził się w Wittenberdze. Jego ojciec był oficerem, więc chciał, by młody Hermann też nim został. Wstąpił do armii pruskiej w 1905. W 1911 został mianowany na adiutanta batalionu. W 1913 awansowany na adiutanta pułku. Służył w czasie I wojny światowej, gdzie wielokrotnie odnosił rany. Koniec wojny zastał go w Ministerstwie Wojny.
Po wojnie pełnił służbę w ministerstwie Reichswehry. W 1920 awansował do stopnia majora. W czerwcu 1933 awansował do stopnia podpułkownika a dwa lata później do stopnia pułkownika, w 1939 generałem majorem, a w 1942 generałem piechoty. W 1934 został skierowany do Ministerstwa Reichswehry, w 1935 do Urzędu Sił Zbrojnych, a w 1938 otrzymuje stanowisko szefa Urzędu Spraw Ogólnych Wehrmachtu. Był zwolennikiem ściślejszego powiązania Wehrmachtu z NSDAP. Pierwszym ważnym zadaniem Reineckego było opracowanie ustawy zaopatrzeniowej.