Palestyna w kalifacie Ummajjadów przebywała w okresie od 661 do 750 roku.
Historia thumb|210px|left|Ekspansja kalifatu w latach 622-750. Rys ogólny Gdy w 661 roku zamordowano kalifa Ali ibn Abi Taliba, w świecie Islamu doszło do sporu o sukcesję. Nowym kalifem został niespokrewniony z Mahometem Mu’awija I ibn Abu Sufjan, który w owym czasie był gubernatorem Syrii i dowodził największą muzułmańską armią. Był on założycielem dynastii kalifów Ummajjadów. Przeniósł on stolicę kalifatu do Damaszku.
Jego przeciwnicy odeszli od nurtu szyickiego, dając początek sunnityzmowi.
Kalifat Umajjadów obejmował rozległe tereny Syrii, Palestyny, Egiptu, Półwyspu Arabskiego, Mezopotamii i większości ziem Iranu. Zajęto Libię i Mauretanię w Afryce Północnej (697 rok), Hiszpanię (718) oraz bizantyjską Azję Mniejszą.
Umajjadzi przekształcili kalifat w monarchię absolutną. Godność kalifacka stała się dziedziczna. Rządy oparto na arabskich szejkach, członkach własnego klanu oraz dawnej perskiej i bizantyjskiej arystokracji. Stworzono system komunikacji pocztowej, zaczęto bić jednolitą monetę oraz wprowadzono język arabski jako urzędowy we wszystkich prowincjach.