Jan Kazimierz Romuald Ordyniec herbu Ostoja, krypt.: J.K. O., (ur. 1797 na Wołyniu, zm. w maju 1863 w Paryżu) – polski tłumacz, dziennikarz, redaktor, poeta i krytyk literacki; działacz Wielkiej Emigracji.
Życiorys 120px|left|herb Ostoja Ordyniec pochodził z niezamożnej rodziny średniej szlachty. Nauki pobierał w Liceum Krzemienieckiem i na Uniwersytecie Wileńskim, gdzie zapoznał się z Antonim Odyńcem i z Joachimem Lelewelem. Po ukończeniu studiów w roku 1824 podjął pracę jako nauczyciel w Winnicy, potem przeniósł się do Warszawy, gdzie pracował jako sekretarz prefektury policji. W roku 1826 ordynat hr. Stanisław Kostka Zamoyski umieścił Ordyńca (jako bibliotekarza i nauczyciela syna Zamoyskiego) i Odyńca w swym Pałacu Błękitnym w Warszawie i zlecił im przygotowanie wydawnictwa „Pamiętnik imienia Zamoyskich”, dając im mieszkanie i wikt w pałacu oraz 100 dukatów rocznej pensji. Jak to opisał Franciszek Salezy Dmochowski w swych wspomnieniach, „umieścił ich w oficynie maleńkiej na pierwszym piętrze, w dwóch pokoikach, których okna wychodziły na Ogród Saski i dał im kilkadziesiąt zeszytów dziennika pod tytułem Revue Anglaise, wydawanego w Genewie, by z nich wybierali i tłumaczyli artykuły do „Pamiętnika”. [...] Upłynął więcej niż rok, a za stanowcze wydawanie „Pamiętnika imienia Zamoyskich” pan ordynat zabrać się nie mógł”.