z niemieckiego 3 powieści Aleksandra Oppeln-Bronikowskiego, „Zawieprzyce”, „Hipolit Boratyński” i „Elekcję” i z angielskiego „Życie Napoleona Bonaparte” Waltera Scotta.
W Paryżu Ordyniec działał jako nauczyciel niemieckiego i tłumacz z polskiego na francuski. Pod koniec życia był także kustoszem Biblioteki Polskiej (stracił posadę, gdy zniknął pewien cenny rękopis), i członkiem redakcji „Wiadomości Polskich”.
Artykuły i drobne utwory Swe ważniejsze artykuły i drobne utwory Ordyniec umieszczał w czasopismach i zbiorach: „Dekameron Polski” (1830), „Dziennik Warszawski” (1826-1829; tu m.in.: O dalszym wychodzeniu „Dziennika Warszawskiego”, 1827 t. 10, s. 250 i następne; O związku i powinowactwie sztuk pięknych, a szczególniej poezji z muzyką, 1828 t. 11, s. 1-27, 216-234; O dalszym wychodzeniu „Dziennika Warszawskiego”, 1829 t. 18, s. 341-342), „Dziennik Wileński” (tu: Trzy krzyże pod Brykowem. Ballada, 1826 t. 1, s. 32-40, przedr. C. Zgorzelski w: Ballada polska, Wrocław (1962) „Biblioteka Narodowa” seria I, nr 177), „Gazeta Polska” (tu: Odpowiedź na krytykę w „Rozmaitościach Warszawskich”, 1827 s. 975), „Pismo Komisji Korespondencyjnej” (Poitiers 1837-1843), „Pismo Towarzystwa Demokratycznego Polskiego” (Paryż 1832, nr 1), „Pospolite ruszenie” t. 1, Paryż 1835.