Po II wojnie światowej W czerwcu 1945 roku został dowódcą Nadwołżańskiego Okręgu Wojskowego, funkcję tę pełnił do listopada 1946. 12 stycznia 1947 roku został aresztowany pod zarzutem zdrady stanu (wraz z podkomendnymi generałami G. Kulikiem i F. Rybałczenko), z powodu prowadzenia krytycznych rozmów o Stalinie i przywództwie partii. Zarzucano mu tworzenie organizacji kontrrewolucyjnej i przygotowania do zamachu terrorystycznego przeciwko radzieckiemu przywództwu. Następnie w dniu 24 sierpnia 1950 roku wyrokiem Sądu Najwyższego ZSRR skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano tego samego dnia w Więzieniu Lefortowskim w MoskwieWedług serwisu Gieroi strany. Podawane też są inne daty egzekucji..
W dniu 11 kwietnia 1956 roku Sąd Najwyższy ZSRR unieważnił wyrok z 1950 roku i zrehabilitował skazanych w tym procesie generałów.
W maju 1951 pośmiertnie pozbawiono go tytułu Bohatera Związku Radzieckiego i odznaczeń, 5 lipca 1960 przywrócono tytuł i odznaczenia.
W latach 1946–1950 był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR.
Awanse pułkownik (1935) kombrig (1939) generał major (4 czerwca 1940 – w związku z reformą stopni wojskowych) generał porucznik (22 lipca 1942) generał pułkownik (9 września 1943)Wyrokiem sądu z 1950 roku zdegradowany do stopnia szeregowego.