W latach 1928–1934 był komendantem Oficerskiej Szkoły Inżynierii w WarszawieRocznik oficerski 1928, s. 581, 590.Rocznik oficerski 1932, s. 247, 821..
W listopadzie 1924 roku był jednym z oficerów, którzy podali się do dymisji w ramach tzw. strajku generałów.
Z dniem 30 czerwca 1934 został przeniesiony w stan spoczynkuDziennik Personalny Ministra Spraw Wojskowych nr 11 z 17.06.1934.. 1 lipca 1934 został zatrudniony w Dyrekcji Tramwajów Miejskich miasta stołecznego Warszawy na stanowisku naczelnika Wydziału Drogowo-Budowlanego.
W latach 1935–1939 senator BBWR i OZN z okręgu Warszawa oraz radny Miasta Stołecznego, gdzie przewodniczył klubowi OZN. Od 1935 członek Parlamentarnej Grupy Stołecznej. W listopadzie 1936 został wybrany drugim wiceprezesem Związku Rezerwistów. W latach 1938–1939 wiceprezes Obozu Zjednoczenia Narodowego. Na ostatnim posiedzeniu Sejmu w dniu 2 września 1939 złożył wniosek o zmianę ordynacji wyborczej, pozwalający na wypełnienie przez posłów i senatorów żołnierskiego obowiązku bez ryzyka utraty mandatu.
Był żonaty i miał dwoje dzieci: Andrzeja (ur. 28 listopada 1912) i Krystynę (ur. 13 grudnia 1918).
Zmarł 16 grudnia 1962 w Londynie.