Gdy przeprowadza się ją w długiej zamkniętej rurze szklanej o odpowiedniej średnicy i inicjuje z jednego końca przy pomocy palnika lub iskry elektrycznej, w rurze tej wytwarza się fala uderzeniowa składająca się z reagujących ze sobą substratów. Fala ta powoduje kompresję gazów po drugiej stronie rury, co skutkuje po chwili ich eksplozją w tej części rury i odwróceniem kierunku fali uderzeniowej. Dzięki temu z rury wydobywa się dźwięk przypominający szczekanie psa. Dodatkowo reakcja wywołuje efekty luminescencyjne – rura rozbłyskuje bardzo jasnym, niebieskim światłem.
Zanim odkryto toksyczne własności dwusiarczku węgla, reakcja ta była często wykorzystywana na pokazach chemicznych dla studentów i pasjonatów chemiiF.G. Benedict, Chemical Lecture Experiments, The Macmillan, New York, 1919.. Reakcja ta była znana już w 1853, kiedy to Justus von Liebig zaprezentował ją na wykładzie inauguracyjnym dla swoich studentów. Pokaz ten zrobił tak duże wrażenie na widzach, że Liebig został poproszony o powtórzenie go dla publiczności ogólnej. Podczas drugiej prezentacji doszło jednak do eksplozji, prawdopodobnie na skutek zanieczyszczenia wnętrza rury powietrzem.