Grupa Procol Harum otwarcie przyznawała się do tego, że ich powstanie i brzmienie zawdzięczali Dylanowi i The Band.
Był to najbardziej płodny okres w życiu artysty, nawet bardziej owocny od okresu z lat 1961 i 1962. Erupcja jego twórczości w 1967 r. dała chyba najlepszy zbiór utworów Dylana. Być może przyczyniły się do tego całkowicie komfortowe warunki jego sesji nagraniowych w Woodstock. Jak sam później powiedział do Jann Werner Wiesz, to naprawdę jest sposób robienia nagrań – w spokojnym, zrelaksowanym otoczeniu, w czyjejś suterenie z otwartymi oknami i psem leżącym na podłodze. Wszystko to miał w Woodstock. Nikt go nie poganiał, niczego nie musiał. Każda sesja była wynikiem natchnienia i spontaniczności. Nawet jego późniejsze nagrania z The Band nie odtworzyły już tego beztroskiego i wręcz radosnego nastroju. Dylana odkrycie źródeł skąd pochodzi jego muzyka w połączeniu z mocnym zakorzenieniem The Hawks w amerykańskiej i kanadyjskiej tradycji ludowej muzyki (folku) ostatecznie przemieniło ich muzykę w coś prawdziwie unikalnego. I The Band w większym stopniu niż sam Dylan pozostaną wierni temu zespołowemu odkryciu dokonanemu w suterenie Big Pink. Sesje te zaowocowały nagraniem około 150 utworów, co jest ewenementemPaul Williams. Bob Dylan. Performing Artist 1960-1973. Rozdz.