Wynika to zarówno z tekstu Długosza,patrz poniżej, jak i też ze źródła z którego Długosz korzystał, Piotr z Dusburga, Chronica Terre Prussia, wyd. M. Toeppen, w: Scriptores rerum Prussicarum, t. I, Lepzig 1861, s. 156 – 157, w których wyraźnie napisane jest, że oddziały litewskie były złożone wyłącznie z jazdy i były nastawione na szybki atak, zagarnięcie łupów i bezpieczne wycofanie się do kraju. Na temat kroniki Piotra z Dusburga, zobacz Pollakówna Marzena, Kronika Piotra z Dusburga, Wrocław 1968.Dokładniej bitwą pod Trojanowem zajmowali się: Szymczak Jan, Ziemia łęczycka i sieradzka terenem działań wojennych w XII i XIII wieku, w: Rocznik Łódzki, t. XX, zbioru ogólnego XXIII, Łódź 1975, s, 220 – 224, Aścik Kazimierz, Najazd litewski na Łęczycę w 1294 roku, w: Studia i materiały do historii wojskowości, t. X, cz. 1, Warszawa 1964, s. 3 – 11, tenże, Jeszcze raz o najeździe litewskim, tamże, t. XV, cz. 1, Warszawa 1969, s. 317 - 319, Zajączkowski Stanisław, W sprawie najazdu litewskiego na Łęczycę 1294 roku, tamże, t. XII, cz. 3, Warszawa 1966, s. 324. Sporo miejsca w swojej pracy temu problemowi poświęcili także: Powierski Jan, Dobra ostrowicko – golubskie biskupstwa wrocławskiego na tle stosunków polsko-krzyżackich 1235 – 1308, Gdańsk 1977, s.