W latach 1943-44 Tadeusz Boroń wraz z grupą innych oficerów (już jako cichociemni) przygotowywali w Londynie do zrzutu na Polskę specjalny oddział spadochroniarzy.
W roku 1944, kiedy przebywał na Kensington, został poważnie ranny podczas nalotu bombowego celowanego w Ealing, co praktycznie zdyskwalifikowało go jako czynnego komandosa. Po rekonwalescencji współpracował przy organizowaniu nowego batalionu w Szkocji, w 1945 roku. Batalion ten tworzono dla żołnierzy polskich, którzy po zakończeniu II wojny światowej zdecydowali się wrócić (bądź pozostać) do Wielkiej Brytanii.
Tadeusz Boroń został zdemobilizowany w roku 1946 w Ross and Cromarty (Szkocja) w randze porucznika. Pozostawszy w Anglii, rozpoczął studia tekstylne na Uniwersytecie w Nottingham. Po ich zakończeniu, w roku 1948, otrzymał pracę w firmie Via Tex (Slough). Z Luton (w którym mieszkał przy Dunstable Road od 1962 roku) związał się poprzez pracę w Luton Knitting Company. Przeszedł na emeryturę w 1978 roku.
Był aktywnym członkiem społeczności polskiej w Luton/Dunstable od momentu osiedlenia się w 1962. Był najdłużej żyjącym (98 lat, 1 miesiąc, 14 dni) przedstawicielem rodu Boroniów wywodzącego się od Wojciecha i Katarzyny z d.