Sebüktigin (Sebuktigin, Sebük tegin, Sebuk Tegin, Sabuktigin, pełne imię Abu Mansur Sebüktigin, pers. ابو منصور سبکتگین, ur. ok. 942 w Barschan nad jeziorem Issyk-kul w dzis. Kirgistanie, zm. w sierpniu 997 w Balchu) – założyciel dynastii Ghaznawidów, panujący w latach 977–997.
Życiorys Był Turkiem pochodzącym z plemienia zamieszkującego nad jeziorem Issyk-kul, prawdopodobnie Karłukiem. W młodości został porwany przez swoich pobratymców i sprzedany Samanidom, którzy przeszkolili go na ghulama. Trafił na służbę do Alptigina, gdzie szybko został dostrzeżony – już w wieku 18 lat dowodził oddziałem 200 ghulamów. Po ucieczce Alptigina do Ghazny w 962 roku, już za rządów jego syna, Abu Ishaka Ibrahima, wysunął się na czoło pozostałych ghulamów, biorąc udział m.in. w podróży Abu Ishaka do Buchary, podczas której ten starał się o uznanie przez Samanidów. Ostatecznie przejął władzę w Ghaznie kiedy kolejny z wybranych przez wojsko dowódców, Böri, okazał się władcą niekompetentnym, którego rządy doprowadziły ludność Ghazny do proszenia o powrót jej dawnego, wygnanego przez Alptigina władcy, Abu Ali lub Abu Bakra Lawika lub Anuka.