Jerzy Borysowicz (ur. 28 kwietnia 1903 w Antopolu, zm. 5 czerwca 1980 w Radomiu) – polski lekarz psychiatra i neurolog, uczestnik walk o niepodległość Polski, działacz społeczny.
Życiorys Urodził się w majątku ziemskim Antopol, należącym do jego rodziców: Franciszka Borysowicza i Rozalii z Jermołowiczów. Miał dwóch starszych braci – Piotra, porucznika WP, zamordowanego w Katyniu i Antoniego, księdza katolickiego, dwukrotnie zesłanego do Kazachstanu, który do końca swojego życia służył wiernym na terenach obecnej Białorusi i Ukrainy.
Jerzy Borysowicz wychowany w domu w duchu patriotycznym podjął naukę w szkole powszechnej w Leplu, a po jej ukończeniu wstąpił w 1914 do gimnazjum w Połocku. Naukę przerwała I wojna światowa i maturę uzyskał dopiero w 1923 w Państwowym Gimnazjum im. Marii Konopnickiej w Ostrogu. Jako czternastoletni chłopiec wstąpił do harcerstwa, a w dwa lata później jako ochotnik 30 Pułku Strzelców Kaniowskich wziął udział w walce z bolszewikami. Po wojnie polsko-radzieckiej, rodzina Borysowiczów osiedliła się w Wilnie, gdzie Jerzy rozpoczął w 1923 r. studia medyczne na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu im.