Nazywając się formalnie Przytułkiem dla Psychicznie Chorych, spełniał on rolę pełnowartościowego szpitala psychiatrycznego, w którym dr Borysowicz stosował wszelkie dostępne leki i metody leczenia. Tylko dlatego, że budynek nie nadawał się do żadnych innych celów, okupant oszczędził pacjentów i personel.
Działalność ordynatora biegła dwoma torami: leczył, a jednocześnie wśród chorych ukrywał ludzi zdrowych psychicznie, lecz zagrożonych śmiercią z rąk hitlerowców. Znalazło się tam wielu Żydów, a wśród nich Mordechaj Anielewicz — komendant Żydowskiej Organizacji Bojowej.
W 1945 staraniem Jerzego Borysowicza władze zajętego przez Armię Czerwoną Radomia wyraziły zgodę na przekształcenie przytułku na Oddział Psychiatryczny Szpitala Miejskiego św. Kazimierza. Był to pierwszy oddział tego typu na ziemi kielecko-radomskiej. Oddział liczący początkowo 30 łóżek rozwinął się do 75. Stosowano w nim wszystkie nowoczesne metody leczenia i osiągano wyjątkowo dobre wyniki.