Próba interpretacji cyklu obrazów Piotra Stachiewicza. „Quart”, nr 1 (27), strona 37. Od 1889 był członkiem Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. w latach 1900–1913 pełniąc w nim funkcję wiceprezesa. W latach 1912–1918 wykładał na Wyższych Kursach dla Kobiet im. Adriana Baranieckiego (zarazem był kierownikiem i opiekunem wydziału artystycznego).

Jego ulubionym tematem prac malarskich była Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem Jezus, sceny z życia ludu krakowskiego oraz prześladowanie dawnych chrześcijan, stąd też wykonanie ilustracji do powieści Quo vadis Henryka Sienkiewicza, a ponadto do poezji Adama Mickiewicza i Marii Konopnickiej, oraz ilustracje do reklam. W 1892 namalował obraz Śmierć górnika uhonorowany nagrodą Akademii Umiejętności im. Probusa Barczewskiego. W latach 1893–1895 powstał (obecnie zaginiony) cykl dwunastu obrazów jego pędzla ilustrujących kopalnię w Wieliczce i pracę tamtejszych górników.

Zainicjował powstanie krakowskiego dwutygodnika „Świat”, wraz z Włodzimierzem Tetmajerem w 1931 wydał album kolorowych reprodukcji zatytułowany Wieliczka.