Stan padaczkowy (łac. status epilepticus) – sytuacja, gdy napad padaczkowy utrzymuje się ponad 30 minut lub występuje seria napadów, między którymi chory nie odzyskuje przytomności. Według innych definicji za stan padaczkowy uznaje się napad trwający ponad pięć minut lub stan charakteryzujący się niejednolitymi lub krótkotrwałymi napadami padaczkowymi.
Wyróżnia się: stan padaczkowy z uogólnionymi napadami drgawkowymi (CSE, z ang. convulsive status epilepticus) stan padaczkowy niedrgawkowy (NCSE, z ang. nonconvulsive status epilepticus) stan padaczkowy z napadami częściowymi prostymi (SPSE, z ang. simple partial status epilepticus).
Stan padaczkowy, niezależnie od typu, jest stanem zagrożenia życia i wymaga intensywnego leczenia. W trakcie długiego utrzymywania się napadu padaczkowego dochodzi do nagromadzenia wydzieliny w drzewie oskrzelowym, obturacji dróg oddechowych oraz zwiększonego ryzyka zachłyśnięcia. Każdy z tych czynników, po odpowiednio długim czasie, może doprowadzić do niewydolności oddechowej.