Jeżeli gwiazda, na którą opada materia, ma rozmiar niewielki w stosunku do promienia swojej powierzchni Roche’a, a jej pole magnetyczne jest niezbyt silne , materia tworzy wokół obiektu centralnego dysk akrecyjny. Przepływ masy pomiędzy gwiazdami, zachodzący w wyniku wypełniania przez jedną z nich swojej powierzchni Roche’a, ma duży wpływ na dalszą ewolucję gwiazd.
Pokrewnym, ale odrębnym pojęciem jest granica Roche’a. W obu przypadkach nazwa pochodzi od nazwiska francuskiego astronoma, Édouarda Roche’a.
Przybliżone wzory na rozmiar powierzchni Roche’a Przybliżony rozmiar powierzchni Roche’a oszacował Bohdan Paczyński w pracy opublikowanej w „Annual Reviews of Astronomy and Astrophysics” w 1971 roku:
dla
oraz
dla
W powyższej zależności, A oznacza separację składników, jest promieniem sfery Roche’a wokół składnika o masie zaś oznacza masę towarzysza. Wzory te są zgodne z wynikami obliczeń numerycznych z dokładnością do 2%, a wspomniana praca doczekała się już ponad 800 cytowań w literaturze astrofizycznej.
Zobacz też punkt libracyjny
Przypisy
Kategoria:Mechanika nieba