Początkowo podczas wojny w Bośni i Hercegowinie Milošević współpracował z Radovanem Karadžiciem, jednak skala współpracy jest nieznana. Z czasem Milošević był postrzegany jako polityk zdolny do współpracy i przekonania Serbów bośniackich do zaakceptowania zaproponowanego w 1993 roku planu pokojowego Vance’a–Owena, mogącego zakończyć konflikt w Bośni i Hercegowinie. Plan został odrzucony przez Skupsztinę w Republice Serbskiej. Nieprzyjęcie planu osłabiło pozycję Miloševicia na arenie międzynarodowej. W 1994 roku Milošević poparł projekt pokojowy Grupy Kontaktowej, zgodnie z którą 51% powierzchni Bośni i Hercegowiny miało być przyznane Federacji Muzułmańsko-Chorwackiej, a pozostałe 49% Serbom. W zamian za zgodę Miloševicia, państwa zachodnie miały złagodzić sankcje nałożone na Federalną Republikę Jugosławii.
Milošević poparł układ w Dayton z listopada 1995 roku, kończący wojnę w Bośni i Hercegowinie. Poparcie układu spotkało się z dezaprobatą w Serbii.