W latach 1908–1909 do Palestyny przybyła fala żydowskich imigrantów z Rosji. Przybywali oni pod wspólnym hasłem „Kibusz ha-awoda” (Zdobyć pracę) i z werwą zabrali się do zakładania nowych kolonii. Równocześnie do Palestyny przybyła druga fala żydowskich imigrantów z Jemenu (lata 1908–1914).
W 1908 roku założono Urząd Rozwoju Ziemi Palestyńskiej (Palestine Land Development Authority), później znany jako Urząd Rozwoju Ziemi Izraela. Na jego czele stanęli Otto Warburg i Arthur Ruppin, z sekretarzem dr Jakubem Thonem. Urząd udzielił pomocy osadnikom między innymi przy zakładaniu osad Nahalal, Tel Josef, En Charod. Wiele pracy włożono w rekultywację Równiny Szaron i osuszenie Doliny Ha-Chula.
W 1908 roku rozpoczęto wydawanie encyklopedycznego słownika hebrajskiego „Thesaurus totius hebraitatis”. Przy jego tworzeniu pracował Eliezer ben Jehuda (właśc. Jehuda Perlman).
W 1909 roku Żydzi założyli na wydmach na północ od Jafy nową osadę, której rok później nadano nazwę Tel Awiw. Początkowo osada liczyła 60 domów. Cała operacja była przeprowadzona przy finansowym wsparciu Światowej Organizacji Syjonistycznej. Pierwszym burmistrzem Tel Awiwu, w latach 1911–1936, był Meir Dizengof.
W 1909 roku powstał pierwszy kibuc Deganja, w Galilei. Jednym z fundatorów kibucu był Aharon Dawid Gordon.