Przeciwnicy sugerują, iż same mechanizmy rynkowe oraz polityka makroekonomiczna są wystarczające dla kształtowania przemian strukturalnych i adaptacyjnych przemysłu. Uważają, iż takie sztuczne pobudzanie przemysłu może obniżać sprawność całej gospodarki. Stąd też postulat traktowania wszystkich przemysłów i podmiotów gospodarczych tak samo, według zasady equal footing. Co więcej, prowadzenie aktywnej polityki przemysłowej jest związane z podejmowaniem decyzji strukturalnych i dokonywaniem wyborów, które często są wynikiem arbitralnych decyzji, a sam proces podejmowania decyzji nie zawsze ma wystarczające podstawy informacyjne. Dlatego zasadność dokonywania wyborów przez państwo jest szeroko kwestionowana.
Mimo występowania licznych rozbieżności w poglądach, większość krajów realizuje, w mniejszym lub większym zakresie, politykę przemysłową w jej wymiarze sektorowym. Z uwagi na potencjalne zagrożenia następuje przesunięcie w filozofii i praktyce tej polityki od interwencji sektorowych w kierunku działań ogólnych, umożliwiających poprawę efektywności i wspierających konkurencyjność gospodarki.