Z aparatury tej Kombinat Górniczo-Hutniczy Miedzi w Lubinie korzystał z powodzeniem aż do końca lat 90., kiedy to zastąpiły ją nowsze urządzenia, wykorzystujące metodę rentgenowskiej analizy fluorescencyjnej.

W latach 1987–1996 pełnił funkcję dyrektora powstałego w 1982 roku w Świerku Instytutu Problemów Jądrowych. W ramach realizowanych od początku lat 60. licznych międzynarodowych przedsięwzięć naukowych w dziedzinie pokojowego wykorzystania energii jądrowej współpracował również z wieloma ośrodkami naukowo-badawczymi w Europie i USA, m.in. jako członek duńsko-holendersko-polsko-czeskiej grupy badawczej, do której został zaproszony przez dwóch laureatów Nagrody Nobla, Aghe Bohra i Benjamina Motelsona, pracował w Risø Research Establishment założonym przez Nielsa Bohra pod Roskilde w Danii, RCN Petten w Holandii, Institut Laue-Langevin w Grenoble we Francji, a także w Centrum Badań Jądrowych w Karlsruhe, RFN, Zjednoczonym Instytucie Badań Jądrowych w Dubnej w Związku Radzieckim i Oak Ridge National Laboratory w Tennessee, USA. W 1989 otrzymał tytuł profesora zwyczajnego nauk fizycznych.

Wybrane prace naukowe K. Abrahams, W. Ratyński et al., Parity Non-Conserving Internucleon Potential Studied by the (n, gamma) Reaction. In: Nuclear Structure Study with Neutrons, North Holland Publishing Co., Amsterdam, 1966, p. 511;