thumb|Grób Elżbiety Ostrowskiej na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (stan na kwiecień 2012) Elżbieta Ostrowska, ps. „Ela” (ur. 10 czerwca 1923 w Warszawie, zm. 15 listopada 2007 tamże) – polska pisarka, podporucznik, uczestniczka powstania warszawskiego, działaczka na rzecz upamiętnienia roli kobiet w okresie II wojny światowej, dama Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodziła się w rodzinie Wacława Grossa i Heleny z Bielszewskich. W czasie okupacji niemieckiej była instruktorką tajnego harcerstwa i referentem Wojskowej Służby Kobiet Obwodu Warszawa-Mokotów. Studiowała medycynę w tajnym Uniwersytecie Warszawskim. W 1944 – podczas powstania warszawskiego, była dowódcą Okręgowej Składnicy Meldunkowej i Centrali Telefonicznej „S” przy Komendzie Okręgu Warszawa AK w Alejach Jerozolimskich, a ponadto od 24 sierpnia była również kierowniczką „drogi specjalnej dla celów łączności ze Śródmieścia (Północ) na Południe”. Po upadku powstania była więźniem obozu Bergen-Belsen, a później kobiecego Oflagu IX C Molsdorf. Oficer łącznikowy do spraw Armii Krajowej w Paryżu. Członek Komisji Weryfikacji AK na terenie Francji, Belgii i Holandii.