Przystąpił do niej i Bronisław Taraszkiewicz, zawiedziony polityką narodową rządów przedmajowych.
Z powodu dużego krytycyzmu wobec polityki gabinetów narodowo-ludowych w RP białoruska chrześcijańska demokracja i socjaldemokracja poparły przewrót majowy marszałka Piłsudskiego.
Parlament II kadencji Do wyborów 1928 roku organizacje białoruskie poszły mocno rozbite, mimo to uzyskały w sejmie 10 posłów, a w izbie wyższej 2 senatorów. W parlamencie część z nich stworzyła Białoruski Włościańsko-Robotniczy Klub Poselski (BWRKP), na który składali się Józef Gawrylik, Ignacy Dworczanin, Aleksander Stahanowicz, Flegont Wołyniec, i wreszcie Jan Hrecki z ukraińskiego „Sel-Rob”. Oprócz niego zaistniał też Białoruski Klub Parlamentarny, do którego przystąpili Kastuś Juchniewicz, Fabian Jeremicz, Albin Stepowicz i Paweł Karuza. Wybrany jako Białorusin poseł Janka Stankiewicz do końca kadencji pozostał niezrzeszony.
W 1929 roku Ukraińcy i Białorusini stworzyli w sejmie wspólny klub, reprezentujący dwie narodowości słowiańskie. Wspólnie protestowali np.