Prowadził też samodzielną politykę zagraniczną, wyrazem czego były m.in. pertraktacje w sprawie przymierza z królem Pontu Mitrydatesem VI Eupatorem, którego wsparł dodatkowo swoimi żołnierzami, jak np. Markiem Mariuszem, który dowodził eskadrą egejską Mitrydatesa podczas jego III wojny z Rzymem.
Metellus Pius, wysłany przeciw Sertoriuszowi w 79 p.n.e., nie potrafił rozbić partyzanckich oddziałów Sertoriusza i został zmuszony do defensywy. Także Pompejusz Wielki, który przybył Piusowi z pomocą w 77 p.n.e., doznał dotkliwych porażek pod Lauro i Sucro (obecnie Aluza). Sytuacja uległa zmianie, gdy jedna z armii Sertoriusza doznała klęski pod Segowią w 75 p.n.e. i wzmocnione wojska wodzów senackich poczęły spychać siły Sertoriusza w głąb półwyspu.
Śmierć Niepowodzenia spowodowały zachwianie autorytetu, jakim cieszył się Sertoriusz wśród mieszkańców Hiszpanii. Jednocześnie przeciwnicy Sertoriusza zarzucili mu próbę oderwania Hiszpanii od Rzymu (podobnie jak wcześniej atakowali go za sojusz z piratami i Mitrydatesem, królem Pontu). Propaganda ta okazała się skuteczna wśród Rzymian z otoczenia Sertoriusza i gdy wydano prawo przywracające wygnanym popularom możliwość powrotu do życia politycznego w Rzymie, Sertoriusz został przez nich zamordowany w wyniku spisku zorganizowanego przez Marka Perpernę.