Wasilij Aleksiejewicz Kardakow, ros. Василий Алексеевич Кардаков (ur. w 1903 r. w Tyflisie w Rosji, zm. w 1946 r. w ZSRR) – radziecki wojskowy (pułkownik), komendant kolaboracyjnej milicji miejskiej w Bobrujsku, inspektor batalionów ROA we Francji i w Danii, a następnie zastępca szefa oddziału artylerii w sztabie Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji podczas II wojny światowej.
Od 1918 r. służył w wojskach białych, zaś od 1 marca 1920 r. w armii bolszewickiej. Do 1925 r. był pomocnikiem lekarza w szkole felczerów, 1 armijnym szpitalu i szpitalu 7 pułku strzeleckiego w Stawropolu. Latem 1924 r. brał udział w pacyfikowaniu antysowieckiego powstania w Gruzji. W latach 1925–1927 szkolił się na wydziale artyleryjskim szkoły piechoty w Tyflisie. Od 1929 r. służył w 1 kaukaskim pułku artylerii w Kutaisi. W latach 1930–1938 uczył w szkole artylerii w Leningradzie kolejno jako dowódca kursu, adiutant, zastępca kombata, kombat i wykładowca. W 1936 r. awansował do stopnia kapitana. Do 1940 r. w stopniu majora pełnił funkcje dowódcy dywizjonu artylerii, dowódcy kursów młodszych lejtnantów i zastępcy dowódcy pułku w 115, a następnie 111 pułku artylerii. W 1940 r. został zastępcą dowódcy 40 zapasowego pułku artylerii, a następnie dowódcą szkolnego dywizjonu artylerii w szkole artylerii w Kijowie. Od marca 1941 r.