Transport lądowy Rozległość państwa narzucała konieczność korzystania ze środków transportu. Pod względem infrastruktury Rzymianie uchodzą w historiografii za najlepszych budowniczych dróg i mostów w starożytności.
Najstarszą rzymską drogą publiczną, na wzór której budowano kolejne, była łącząca Rzym z Kapuą Via Appia, o nazwie upamiętniającej Appiusza Klaudiusza Cekusa.
Budowa dróg thumb|Profil drogi rzymskiej Solidne ich wykonanie rozpoczynano od pierwotnego wyznaczenia prostych odcinków, oznaczonych obustronnie bruzdami (sulci) wyznaczającymi szerokość trasy. Następnie usuwano nadkład glebowy, aż do warstwy skalistej. Na ubitej i sprofilowanej warstwie piasku kolejno warstwowo kładziono: statumen – płaskie kamienie łączone cementową zaprawą albo gliną (ok. 30–60 cm); ruderatio – tłuczeń skalny, ceglany i kamyczki (ok. 20–30 cm), ubijany i zalewany zaprawą; nucelus – cement z dodatkiem żwiru, glinki, piasek albo odpad żużlowy, tworzący szczelną warstwę nieprzepuszczalną (ok.