Szlak drogowy obustronnie ograniczano brukowanymi chodnikami bądź wykładano płytkami.
Szeroko rozwinięta sieć dróg, poszerzająca się wraz z rozwojem terytorialnym rzymskiej państwowości i w szczytowym okresie licząca kilkadziesiąt tysięcy kilometrów, stanowiła dodatkowy czynnik wpływający na rozwój rzymskiego transportu.
Mosty thumb|Most Fabrycjusza łączący Rzym lewobrzeżny z Wyspą Tyberyjską Budownictwo ich zapoczątkowano jeszcze w epoce królów. Jednym z pierwszych był pochodzący z VI w. p.n.e. pons Sublicius czyli „most palowy” na Tybrze w Rzymie, zbudowany na palach drewnianych (pons ligneus). Dla późniejszych mostów stosowano budulec kamienny, a przejęte od Etrusków zastosowanie łuku zwiększyło wytrzymałość mostowej konstrukcji. Z masywnych filarów tworzono podstawę pod sklepionymi łukami z bloków łączonych żelaznymi klamrami, o spojeniach zalewanych ołowiem. Przełom w mostowym budownictwie stanowiło bowiem użycie cementu (caementum), żelaza i ołowiu do scalania konstrukcji. Nawierzchnię mostu wykonywano na ogół z bloków kamiennych. Szerokość jej wahała się od 3 do 19 m, a dla zwiększenia bezpieczeństwa była ograniczona poboczną balustradą. Wyznaczano część dla ruchu kołowego (iter) i przeznaczoną dla pieszych (decursoria).