U Rzymian (łac. lectica) przyjęła formę łoża z wezgłowiem osadzonego na czterech niskich nóżkach (co umożliwiało wygodniejsze wsiadanie i wysiadanie), pokrytego skórzanym baldachimem opartym na czterech kolumienkach. Do izolacji wnętrza przed otoczeniem służyły zasuwane zasłony zapobiegające też przenikaniu ulicznego kurzu. Najczęściej wykonywano ją z drewna i plecionki łoziny, choć wersje luksusowe były inkrustowane, np. srebrem. Zapewniała znaczną wygodę podróżowania, lecz posługiwano się nią głównie na obszarze miasta. Korzystać mogli z niej wszyscy wolni (pełnoprawni) obywatele Rzymu; dla nieposiadających własnej lektyki istniała możliwość wynajmu (wraz z tragarzami) w przedsiębiorstwach przewozowych. Jako tragarzy zwykle wykorzystywano umyślnie przeznaczonych do tego 6–8 niewolników (lecticarii), odzianych w czerwone albo brązowe płaszcze (paenule).
W czasach Nerona lektyka jako środek komunikacyjny była dość szeroko wykorzystywana tak na obszarze miast, jak i w dalszych podróżach. Skromniejszą jej odmianę stanowiły przenośne fotele – tzw. sella gestatoria, przeznaczone do poruszania się wyłącznie w obrębie miejskim i obsługiwane jedynie przez dwóch tragarzy.