Monitor CRT Rzeczywiście widoczny obszar ekranu był mniejszy od nominalnego (np. monitor 15-calowy w rzeczywistości charakteryzował się ekranem o przekątnej około 14 cali). Charakteryzował się mniejszą plamką i bezwładnością. W połowie lat 90. XX wieku wycofano z produkcji monitory z plamką o średnicy powyżej 0,28 mm, natomiast urządzenia wyższej klasy o przekątnej 17 i 19 cali miały plamkę o średnicy poniżej 0,25 mm. Pozwalał na lepsze odwzorowanie kolorów i uzyskanie głębszej czerni w porównaniu do monitorów LCD z tego samego okresu. Cechował się większymi gabarytami i masą sięgającą kilkudziesięciu kilogramów. Wersje z płaskim ekranem miały obudowę o większej głębokości niż standardowe modele. Wersje ze sferycznym ekranem produkowano najczęściej w rozmiarach 14 lub 15 cali, natomiast późniejsze, z ekranem płaskim, miały przekątne 17 i 19 cali. Pobór energii elektrycznej często przekraczał 100 W. Rozdzielczość ekranu mogła być ustawiana dynamicznie (płynnie) bez problemów związanych ze skalowaniem.