W trzecim przypadku występują ciągle dwa instrumenty, a i b, ale jednocześnie liczba celów wzrasta do trzech (zmienne X, Y i Z). Mamy więc do czynienia z układem trzech równań z dwoma tylko zmiennymi. Występują trzy punkty przecięcia, jednak żaden z nich nie jest rozwiązaniem dla trzech równań jednocześnie, zawsze któryś z celów nie jest osiągnięty. Ponownie posłużymy się przykładową sytuacją, kiedy X będzie oznaczało zbilansowany deficyt budżetowy, Y – stopę bezrobocia, a nowo wprowadzona zmienna Z – stopę wzrostu gospodarczego. Tak więc jeśli będzie się chciało osiągnąć kombinację celów reprezentowaną przez punkt H (kombinacja polityki pieniężno-fiskalnej), trzeba będzie na rzecz optymalizacji wyboru rezygnować z maksymalnych wartości celów kolejno dla X, Y i Z. Sytuacja taka miała miejsce w Stanach Zjednoczonych 1961–1962.

Punkt H przedstawia więc dylemat w polityce gospodarczej zależny od konkretnych już prerogatyw. Politycy, którzy za priorytety mają zrównoważony budżet i pełne zatrudnienie (zaniedbując wzrost gospodarczy), będą starali się osiągnąć punkt α. Ci, którzy kładą największy nacisk na wzrost i zatrudnienie (nie zważając na niezrównoważony budżet), wybiorą punkt β.