300px|thumb|Parlamentarny klub żydowski podczas Sejmu I kadencji
Parlament I kadencji (1922–1927) W wyniku niekorzystnej ordynacji wyborczej w 1922 roku znaczna część środowisk żydowskich postanowiła wystartować do parlamentu I kadencji w bloku z innymi ugrupowaniami mniejszościowymi. Według porozumienia stojącego u podstaw powołania Bloku Mniejszości Narodowych partie żydowskie miały otrzymać 1/4 mandatów uzyskanych przez koalicję.
W wyniku sukcesu wyborczego Bloku (drugie miejsce w skali kraju, 16% poparcia i 66 mandatów w sejmie ogółem) w sejmie zasiadło 35 przedstawicieli środowisk żydowskich – w większości reprezentantów syjonistów i ortodoksów. Ponad połowa z nich wybrana została z listy BMN, poza syjonistami galicyjskimi startującymi z osobnej listy.
Gorsze wyniki uzyskały pozostałe, startujące samodzielnie, stronnictwa żydowskie: Zjednoczone Stronnictwa Narodowo-Żydowskie Małopolski Wschodniej – 15 mandatów Związek Narodowo-Żydowski Zachodniej Małopolski (Syjoniści Zachodniej Małopolski) – 2 mandaty Ogólnożydowski Związek Robotniczy w Polsce (Bund) – 0 mandatów Żydowski Demokratyczny Blok Ludowy (Fołks-Partaj) – 1 mandat Ogółem ugrupowania te zdobyły razem 4,6% głosów (18 mandatów).