Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, Wolnej Wszechnicy Polskiej i Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Członek Związku Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski (ZŻUWoNP), gdzie pełnił m.in. funkcję prezesa Zarządu Oddziału Warszawskiego. W 1938 mianowany przez prezydenta Mościckiego senatorem RP. Jesienią 1939 zaczął wykładać na Uniwersytecie Lwowskim; zmarł podczas prowadzonych zajęć na atak serca.
Od 24 grudnia 1920 był mężem Leokadii z Zająców. Jego syn Jerzy (1923–1944) ps. Poręba zginął w powstaniu warszawskim.
Wybrane prace Alle fonti della procedura penale romana, Firenze 1937 Bibliografia historii starożytnej, cz.3: Za lata 1936–1937, zest. przez komitet warszawski pod red. Zdzisława Zmigrydera-Konopki, Lwów: z zasiłku Min. WRiOP 1938 Człowiek z głową osła na bucchero w Palermo, Wrocław: Polskie Towarzystwo Archeologiczne 1948 Dyktatura i cezaryzm, Lwów: Polskie Towarzystwo Historyczne 1935 Le guerrier de Capestrano: une nouvelle documentation de l'impérialisme etrusque, Leopoli 1938 Humanizm jako czynnik wychowania moralnego, Warszawa 1934 III-ci Walny Zjazd Delegatów Związku Żydów Uczestników Walk o Niepodległość Polski w Krakowie dnia 5. XII 1937 r., referat ideowy Związku wygłoszony przez Zdzisława Zmigryder-Konopkę, 1937 Kampański urząd t. zw.